Mijn allereerste trip naar Bigipan

Happy travelers

Eline
February 6, 2018

Mijn allereerste trip naar Bigipan

Zaterdag ging de wekker al vroeg, want om 7:45 moesten Merel, Hester en ik klaar staan bij Zus&Zo waar de tour zou beginnen. Na en kort taxiritje stonden we keurig op tijd klaar om te gaan. Surinamers zijn meestal niet zo snel en op tijd, dus een half uurtje later gingen we met onze chauffeur op weg. Hij zou ons naar Nickerie brengen van waar we met de boot naar Bigipan zouden gaan. Een rit van ongeveer vier uur waarbij we een aantal keer zouden stoppen. We waren nog niet zo heel lang op weg toen er opeens een slang over de weg gleed. Onze chauffeur stopte gelijk en reed een stukje terug, zodat wij hem goed konden bekijken. Toen de slang niet meer te zien was reden we verder naar de plaats Groningen. Daar hebben we een stop gemaakt om met het plaatsnaambord op de foto te gaan en een loempia te eten. Vlakbij dat restaurantje stond een theehuisje, een waterput, een groot verlaten huis en een paar hutjes waar vroeger de indianen woonden. Na het eten van de loempia zijn we weer verder gegaan, na een tijdje zijn we weer gestopt en kregen we een stuk kokoskoek. Ik vond het heel lekker, het was kokos met gember en heel veel suiker. De laatste echte stop was in de plaats Wageningen, hier staat een oude rijstfabriek die al een hele tijd niet meer gebruikt wordt. Langs de weg hebben we veel rijstvelden gezien waar ook boeren aan het eggen waren, dit was heel leuk om te zien. Als de grond goed is, wordt er met een vliegtuigje gezaaid. Eenmaal in Nickerie zijn we naar de supermarkt gegaan om een bus chips te halen, want volgens de chauffeur zouden we bij Bigipan nog een lunch krijgen. Eenmaal bij de plaats aangekomen waar de boot zou vertrekken, stonden er al wat mensen te wachten. Er waren nog twee Nederlandse stagiaires waar we vanaf toen veel mee optrokken. 

Vogels spotten

We begonnen met een stukje varen over open water, na ongeveer tien minuten kwamen we bij een stukje waar we de boot overheen moesten trekken. Aangezien er in de andere boot vooral 60 plussers zaten hadden wij de eer om twee boten over de stelling heen te trekken. Sterk als we zijn, waren de boten al snel aan de andere kant en konden we verder varen. Na een klein uurtje varen door het prachtige gebied waarbij we veel witte reigers, twee uilen en veel andere vogels zagen, kwamen we bij de lodge midden op het meer aan waar we gingen slapen. Daar bleek dat we toch al geluncht moesten hebben, maar gelukkig was er nog genoeg te eten en kregen we alsnog onze verlate lunch, inmiddels was het al drie uur. We moesten vooral veel eten en een tweede keer opscheppen, want ze wilden absoluut niet horen dat we ondervoed in Nederland zouden komen. Na een heerlijke lunch konden we nog even zitten en een tijdje later gingen we vogels spotten. Dat deden we weer met de boot, al varend zagen we heel veel vissen springen. We gingen opzoek naar de rode ibis en we hebben er honderden gezien. De gids wist precies waar deze vogels gingen slapen en hoe laat ze daar ongeveer heen vlogen. We zagen alle vogels in groepen aankomen vliegen opzoek naar een plekje in de boom, echt een geweldig gezicht.

flamingo's op bigipan

Na een hele tijd gekeken te hebben was het tijd om terug te varen naar de lodge waar we al snel gingen eten. Er stond saoto soep op het menu, hiervoor kon je rijst, kip, een soort aardappelstukjes (leek op van die patatchips) en taugé in een kom doen waar je vervolgens een soort bouillon over giet, ik vond het heel lekker. Het was inmiddels al donker en na het eten was het tijd om kaaimannen en slangen te spotten. Door het laag water had de gids al verteld dat de kans klein was dat we een kaaiman zouden zien, maar ze zagen wel altijd slangen in bomen zitten. Goed ingesmeerd met topical bush en gewapend met een hoofdlampje en een staafje wierook waren we er klaar voor. De groep werd verdeeld over twee boten, in de ene KLM (het waren blauwe boten) mochten wij met z’n vijven. In de andere boot ging een deel van een andere groep die het aandurfde om ook in het donker te gaan spotten. Zo nu en dan zagen we een vis springen, de gids had ons al gewaarschuwd dat het wel eens gebeurt dat een vis in de boot springt. Niet veel later hoorde we dan ook mensen gillen in de andere boot waar een vis ingesprongen was en nog wat laten zagen we een vis over hun boot springen. In totaal hebben we vier keer een slang in een boom gezien, de gids zag ze telkens super snel doordat de ogen in het licht weerkaatsen. Zoals verwacht hebben we geen kaaimannen gezien.

Slapen in de hangmat

Na een tijdje varen zijn we weer terug gegaan om nog even gezellig te zitten. Niet veel later heb ik mijn hangmat opgezocht om daar voor het eerst een nacht in te slapen.

Na een best prima nachtje was ik al wakker toen de zon begon op te komen. Helaas was het bewolkt waardoor het niet heel speciaal was, maar het was wel mooi om vanuit mijn hangmat te bekijken. Na het ontbijt gingen we opnieuw vogels spotten, dit keer gingen we opzoek naar flamingo’s. Na een hele tijd varen kwamen we op de plaats waar heel veel flamingo’s zaten. We zagen ze lopen en door de lucht vliegen, weer een heel mooi gezicht.

Op de terugweg zijn we gestopt om een modderbad te nemen, als je in de modder stapte zakte je best een eindje erin. We hebben ons eens even goed ingesmeerd, volgens de Surinamers ga je daar jonger van uitzien. Nou was dat niet helemaal mijn bedoeling, maar mijn huid voelde daarna wel heel zacht aan. Weer bij de lodge konden we ons nog wat afspoelen met regenwater en al snel stond er een lekkere lunch klaar. Dit keer was het bami met kousenband en watermeloen. Na de lunch konden we nog heel even zitten en daarna was het helaas weer tijd om terug te varen.

Terug bij kant stond de chauffeur al op ons te wachten. In Nickerie hebben we nog even bij de zeedijk gekeken waar je Guyana kan zien liggen. Iets verder was nog een Hindoestaanse tempel en een plek waar boten aankwamen en vertrokken met illegale dingen. Toen wij er waren lag er maar één boot. Iedereen, ook de politie, weet dat het niet mag, maar er wordt weinig aan gedaan. Op de weg langs de dijk worden vaak straatraces gehouden, er is zelfs een start en finishlijn op het asfalt gespoten. Ook hier doet de politie niks aan. Hetzelfde geld voor de verkeersregels, dat is slechts een formaliteit waar je je niet aan hoeft te houden. Er is weinig politie in Suriname en controleren doen ze zelden. En als ze wel aan het controleren zijn, moeten ze ook nog zin hebben om je aan te houden wat meestal niet het geval is. Iedereen doet dus waar die zin in heeft. Als er een maximum snelheid van 80 is kan je natuurlijk ook gemakkelijk 100 rijden. Wanneer er een bord van 60 staat is 90 ook prima te doen en wanneer je je best doet haal je de 100 ook nog wel. Als je om wat voor reden dan ook opeens 40 moet gaan rijden terwijl de weg nog steeds net zo breed is, is 90 nog steeds een haalbare snelheid. Net zoals je bellen erg goed kunt combineren met rijden. Als je goed bent in het inschatten van een geschikt inhaalmoment is een doorgetrokken streep slechts een indicatie van waar je hoort te rijden op de weg. Als degene voor je niet hard genoeg rijdt, ga je er gewoon voor bij, het liefst al toeterend. Een toeter heb je natuurlijk niet alleen omdat je daarmee een ander kunt waarschuwen, het is ook een leuk geluid om te laten weten dat je een bekende ziet, je een blank meisje voorbij rijdt of gewoon zin hebt in wat achtergrondmuziek. Het kan allemaal.

Controle onderweg

Bij Nickerie kwamen we nog langs een controlepost waarbij ze horen te controleren op een paspoort om zo illegalen tegen te houden. We moesten alle ramen open doen en de agent vroeg aan ons of we Nederlands waren. Ja klopt dat zijn we, hij vroeg waar we vandaan kwamen en toen we vertelde dat we naar Bigipan waren geweest zei hij dat hij dat wel kon zien omdat we volgens hem aardig rood waren. Toen er wat verontwaardigd werd gereageerd op de achterbank zei ik voor de grap dat hij eerst naar mij keek en toen dat zei, waarop de agent zei dat ik wel wat meer gebraden was. Nou en bedankt he, gelukkig was mijn gezicht zo rood van de zalf en ben ik niet verbrand :) op mijn neus en mijn hals na dan. Onze chauffeur moest zijn rijbewijs laten zien en toen mochten we zonder ons paspoort te laten zien alweer door rijden. Onderweg heb ik nog een kokosnoot geproefd, eerst werd er een gat in gemaakt zodat ik met een rietje het sap eruit kon drinken. Ik vond een paar slokken nog wel lekker, maar verder was het niet heel speciaal. Daarna werd de koksnoot in tweeën gehakt en kon ik een stukje kokos proeven. Het was heel glibberig en ik vond het niet lekker. Na een tijdje rijden zagen we een raketstreep omhoog, de chauffeur zei dat hij het maar één keer in zijn leven had gezien. In Guyana schieten ze regelmatig een raket de lucht in, dit ziet er hetzelfde uit als een streep van een vliegtuig alleen deze gaat recht omhoog. De weg is niet alleen een plaats waar auto’s rijden, maar koeien kunnen daar ook overheen lopen. De koeien laten zich ook niet afschrikken door een auto, maar lopen dan rustig verder. We hebben dit op de terugweg één keer gezien. Ook hebben we nog een paar papegaaien zien vliegen. Om zeven uur waren we weer terug in onze mooie roze villa en ik ben redelijk op tijd naar bed gegaan.